
Sticky Notes



Lot 3090. Ryszard Zajac 1929 Kosów Huculski – 2016 Binningen. Still Life with a Green Teapot. 1981. Oil on canvas. Monogrammed and dated lower left: R. ZA 81. Signed, titled, and dated on the reverse Framed 61.5 × 89 cm. Estimate CHF 1,200 – 1,600. Zofingen. 11/28/29

Odczytuję, że ta martwa natura służyła Ryszardowi Zającowi do badania formy i koloru, nie zaś opisowi rzeczy. Tło obrazu rozpada się na pola w których majaczą półprzedmiotowe formy, więc granica między przedmiotami a tłem prawie znika. Dominuje ciepła, ziemista paleta, a farba tworzy powierzchnię przypominającą emalię lub patynowany metal. Zielony czajnik jest jedynym chłodnym akcentem i to on organizuje całość. Siłą obrazu jest zaufanie do materii, słabszą stronę chyba stanowi jednolitość tonalna.

Lot 3277. JEAN LAMBERT-RUCKI (Moscow 1902–1976 Paris). Le songeur. Circa 1944. Polychrome bronze. Signed, numbered, and with a foundry stamp on the hind leg: Lambert Rucki 1/8. 78.8 × 46 × 27 cm. Provenance: Private collection, Switzerland. Literature: Jacques de Vos: J. Lambert-Rucki, Paris 1988, no. 107 (ill.). Estimate CHF 7,000 – 10,000. Koller Auctions. 12/04/26

Le songeur Jeana Lambert-Ruckiego to polichromowany brąz z około 1944 roku, o wysokości blisko 80 cm. Nie ma tu psychologicznego portretu, jest znak „myśliciela“, sprowadzony do kilku brył i jednego gestu. Rzeźba pochodzi z późniejszego etapu, kiedy artysta coraz częściej pracował w rzeźbie wolnostojącej, a motywem stawały się postacie zatopione w sobie jak muzykanci, kobiety z dłonią przy twarzy, mędrcy, kontemplujący. Wyróżnia tę pracę polichromia bliska kolorystyce totemu.
Z podanych danych wynika, że egzemplarz jest sygnowany i numerowany 1/8, z sygnaturą „Lambert Rucki“ i pieczęcią odlewni,. Natomiast to, czy edycja została wykonana jeszcze za życia artysty, czy pośmiertnie, nie wynika z opisu aukcyjnego. Sam numer 1/8 i data „circa 1944“ niczego tu nie rozstrzygają: w praktyce rynkowej zdarzają się zarówno odlewy za życia (zwykle dużo rzadsze i cenniejsze), jak i późniejsze edycje wykonywane przez spadkobierców. Sygnatura odręczna w rodzaju tej widocznej na zdjęciu zwykle bywa cechą odlewu autoryzowanego, ale nie jest dowodem datowania.
Szacunek CHF 7,000–10,000 jest raczej umiarkowany jak na brąz tej wielkości, co mogłoby sugerować późniejszy odlew.

Lot 313. Wlodzimierz TERLIKOWSKI, known as Vladimir DE TERLIKOWSKI (1873–1951). Bird and Flowers. OIL on canvas, signed lower right 38 x 55 cm (very slight loss of paint). Estimate €800 – 1,000. Hôtel des Ventes de Grasse. 11/14/26. Sold €2,200
Kolejne aukcje przynoszą niemal nieustanny strumień prac Włodzimierza Terlikowskiego, malowanych charakterystyczną, grubą warstwą farby nakładaną szpachlą. Przyznam, że zaczynam odczuwać pewne zmęczenie tą twórczością, zwłaszcza gdy kolejne obrazy powtarzają podobne rozwiązania kompozycyjne i tę samą efektowną, lecz nie zawsze przekonującą manierę malarską. Niedawna aukcja paryskiego Millon, na której wystawiono aż trzynaście prac artysty, zakończyła się sprzedażą zaledwie czterech. Trudno nie dostrzec w tym sygnału, że nawet zainteresowanie rynkowe Terlikowskim ma swoje granice.
Przy tak dużej liczbie dostępnych obrazów sensowne wydaje się bardziej selektywne podejście do jego twórczości. Nie kupowałbym nazwiska ani samej charakterystycznej techniki. Szukałbym przede wszystkim prac, w których szpachlowy sposób malowania nie jest jedynie rozpoznawalnym znakiem firmowym artysty, lecz służy budowaniu kompozycji, światła i przestrzeni.
Polski rynek nie jest w stanie bez końca absorbować kolejnych podobnych martwych natur, zwłaszcza jeśli ich jakość jest nierówna, a podaż tak duża. W tej sytuacji selekcja staje się ważniejsza niż samo zainteresowanie artystą. Terlikowski niewątpliwie zasługuje na miejsce w kolekcjach, ale nie każdy jego obraz zasługuje na uwagę tylko dlatego, że nosi jego sygnaturę. W przypadku tego malarza szukałbym nie kolejnego Terlikowskiego, lecz tego najlepszego Terlikowskiego.

Lot 312. Wlodzimierz TERLIKOWSKI, known as Vladimir DE TERLIKOWSKI (1873–1951). Bouquet of Flowers in a Vase. OIL on canvas, signed and dated 1931 in the lower right corner 54 x 73 cm (small dent and damage with flaking). Estimate €1,000 – 1,200, Sold €1,200

Lot 314. Wlodzimierz TERLIKOWSKI, known as Vladimir DE TERLIKOWSKI (1873–1951). Bouquet of Flowers. OIL on canvas, signed and dated (19)18 in the lower right corner 81 x 100 cm (chipping and cracking—restored damage—needs cleaning). Estimate €1,500 – 2,000. Sold €1,700

Lot 24. Freemason’s medallion of the Warsaw lodge Les Frères Polonais Réunis, radiant star “N”, dated 1807 Gold-coloured and silver-coloured metal, Freemason’s medallion, also known as a lodge jewel, historical medallion from Warsaw, early 19th century, with Masonic dating “l’An 5807” (1807), hinged oval medallion, the front with broad gold-coloured border and a surrounding wire cord laid in loops and knots, dark central field with applied gold-coloured radiant star enclosing the letter “N”, probably for Napoleon, below it a two-line engraved inscription in cursive script, in between an applied sword with gold-coloured hilt, at the bottom two clasped hands in gold-coloured relief, below them the engraved monogram “F M” (F∴M∴, Masonic abbreviation for Franc-Maçon, Freemason), the reverse with a plain oval silver-coloured plate within a line-engraved border, engraved with a square enclosing a crossed hammer and trowel, and “F.F Pol∴ reu∴ a l’Or: de Varsovie”, condition commensurate with age, 5.5×4.5 cm (HxW). Starting €200. Kunst- und Auktionshaus Quedlinburg. 11/14/26. Sold €7,000

The lodge Les Frères Polonais Réunis (The United Polish Brothers) was founded in Warsaw in 1807, a few months after the Peace of Tilsit and the establishment of the Duchy of Warsaw; its members were predominantly military men who had been initiated in French lodges, and it maintained close ties with the Grand Orient de France. The National Grand Orient of the Duchy of Warsaw emerged from this milieu in 1810. The formula “à l’Orient de Varsovie” denotes the seat of the lodge, and the year 5807 follows the Masonic Anno Lucis reckoning, which adds 4000 years to the civil year. Polish Freemasonry of these years was marked by a pronounced cult of Napoleon, linked to the hope of restoring Poland; the letter N, often accompanied by a laurel wreath or a crown, was the most widespread emblem of Napoleonic symbolism and appeared on medals, tableware, furniture and textiles.
Tym razem zamiast o malarstwie, kilka słów o cymesie, jakim stanowi odznaka masońska wykonana w 1807 roku, sprzedana na licytacji za 7,000 euro przy cenie wyjściowej €200
Przedstawiona odznaka masońska (5,5 × 4,5 cm) powstała w pierwszych miesiącach istnienia Księstwa Warszawskiego. Kompozycja układa się w trzy poziomy. Na górze jest promienista gwiazda ze złoconych blaszek, a w jej środku litera symbolizująca Napoleona i jego zwycięstwa dające nadzieję na odrodzenie Polski. Poniżej biegnie dwuwierszowy napis kursywą: „à l’aide d’un bras puissant”, czyli „z pomocą potężnego ramienia” mówiący o pomocy Napoleona oraz możliwość samodzielnego wywalczenia wolności. Napis przecina przyklejony miecz o złoconej rękojeści. Dół zajmuje uścisk dłoni w złotym reliefie, który można interpretować jako zjednoczenie narodu i porządek polityczny po traktacie tylżyckim. Pod nim monogram „F∴M∴”, czyli Franc-Maçon. Całość okala szeroka złocona rama z plecionym sznurem, ułożonym w pętle i węzły.
Rewers odznaki jest skromniejszy. W gładkim owalu wygrawerowano kątownik z młotkiem i kielnią, narzędziami „wolnych kamieniarzy”. Pod nim czytamy „F.F Pol∴ reu∴ à l’Or∴ de Varsovie”, czyli Frères Polonais réunis à l’Orient de Varsovie („Bracia Polacy zjednoczeni na Wschodzie Warszawy”). „Wschód” oznacza w języku masońskim siedzibę loży. Powyżej widnieje data „l’An 5807”. Data używa rachuby Anno Lucis, która dodaje 4000 lat do roku cywilnego, więc 5807 odpowiada 1807. Loża „Les Frères Polonais unis” została ukonstytuowana 23 października 1807 roku pod młotkiem Witolda Aksamitowskiego. Odznaka mogła więc powstać krótko po jej założeniu.
Odznaka jest dokumentem krótkiej chwili, w której nadzieje na odbudowę państwa splotły się z masońskim braterstwem i wiarą w cesarza. Uścisk dłoni mówi o więzi, miecz o sile, a gwiazda z „N” o tym, skąd tę siłę oczekiwano. Rewers pokazuje, że przedmiot wyszedł z konkretnej, niedużej loży, której członkowie byli oficerami. Przed 1810 rokiem masoneria polska miała jeszcze krótko należeć do struktur francuskich, a po 1812 roku miała na dłuższy czas zamilknąć.
W opracowanie Wolnomularstwo w Księstwie Warszawskiem. 1807–1812, autor, Stanisław Małachowski-Łempicki (https://glcs.pl/wolnomularstwo-w-ksiestwie-warszawskim-stanislaw-malachowski-lempicki/) opisuje znak członków warszawskiej loży Braci Polaków Zjednoczonych i objaśnia jego poszczególne elementy (str 448-449). Co szczególnie ważne, zamieszcza również ilustrację obu stron tego znaku. Widzimy zgodność ikonografii z prezentowanym obiektem co jest niezwykle cenne, ponieważ mamy do czynienia z historycznym poświadczeniem takiego typu insygnium, a nie jedynie współczesną interpretacją domu aukcyjnego
Uważam, że największą wartością tego przedmiotu jest połączenie trzech cech: 1) Jest to materialny dokument działalności konkretnej warszawskiej loży w pierwszych miesiącach istnienia Księstwa Warszawskiego. 2) Posiada niezwykle rozbudowany, historycznie objaśniony program ikonograficzny. 3) Łączy historię polskiego wolnomularstwa z historią napoleońską i polskimi aspiracjami niepodległościowymi. Nie jest to zwykły medal pamiątkowy, lecz osobisty klejnot członkowski, przeznaczony do noszenia na piersi, zawieszony na wstążce. Taką funkcję potwierdza również opis Małachowskiego-Łempickiego.
Odznaka ta jest obiektem o wyjątkowo interesującej wartości historycznej, a jej znaczenie wykracza poza kolekcjonerstwo masoników. Traktowałbym ją jako pamiątkę pierwszego okresu odradzania się polskiego wolnomularstwa po rozbiorach, a zarazem jako niezwykle sugestywne świadectwo nadziei politycznych Polaków związanych z Napoleonem.
Rozumiem, że nie wszyscy, właczywszy mnie, są zwolennikami wolnomularstwa, dość mrocznej i tajemniczej organizacji lecz patrzę na tę odzakę pod kątem historii i dlatego przedstawiam tej niezwykły przedmiot, który chyba niespodziewanie dotrwał do naszych czasów.

Lot 85. Paul MERWART (1855–1902) “Study for The Young Moses,” 1883 Black pencil drawing, inscribed and signed at the bottom center, located and dated 1883 at the bottom left. Annotated at the top. 24 x 31.5 cm. Estimate €150 – 250. Briscadieu. 11/14/26

Opis w katalogu aukcyjnym sugeruje, że rysunek wykonany przez Pawła Merwarta przedstawia Mojżesza. Tymczasem postać na kartce leży martwa na plecach, więc nie może nim być, bo wtedy historia biblijna potoczyłaby się inaczej. To Egipcjanin, ofiara młodego Mojżesza. Zapis na górze arkusza (Étude pour „le jeune Moïse”, grudzień 1882, Fig. B) wskazuje, że to jedna z kilku figur przygotowywanych do obrazu, oznaczona literą B. Wystarczy porównać układ ciała ze sceną na poniższym płótnie, żeby zobaczyć, że rysunek pokrywa się z leżącą postacią pod stopą Mojżesza.
Obraz Pawła Merwarta Mojżesz zabija Egipcjanina, namalowany w czasie studiów w paryskiej École des Beaux-Arts i pokazany na Salonie w 1883 roku, należy do najważniejszych w jego dorobku. Akademicka metoda wymagała, żeby wielką kompozycję historyczną budować etapami. Najpierw szkic układu, potem studia pojedynczych postaci z żywego modela, osobno draperii, na końcu płótno. Ten arkusz to właśnie taki etap. Data „grudzień 1882” pokazuje, że Merwart pracował nad zagadnieniem kilka miesięcy przed Salonem.
Ołówek na brązowawym papierze rozwiązuje jedno zadanie, mianowicie ciężar martwego ciała. Postać leży na wznak, głowa opadła, jedna ręka jest odrzucona na bok, a nogi, widoczne po lewej stronie, zsunęły się bezwładnie. Draperia nie jest ozdobą, tylko służy do pokazania, jak materiał układa się na ciele, które samo się nie podtrzymuje. Z rysunku widać, że model naprawdę leżał na podłodze, a artysta szukał pozy, w której ciało wydaje się naprawdę pozbawione życia, a nie tylko śpiące.
Przejście na obraz zmienia niemal wszystko poza tą pozą. Po pierwsze, w płótnie ciało jest wpisane w scenę nocną. Zimne światło księżyca na piasku zderza się z ciepłym blaskiem wydobywającym się z wnętrza świątyni, a pod głową Egipcjanina widać krew.
Po drugie, na obrazie Egipcjanin dostał atrybuty: biały zawój, złoty kołnierz, bransolety, kolorowe tkaniny. Studium daje gołą anatomię i fałdy, które artysta później ubierał w egipskie rekwizyty. Dzięki temu można zobaczyć, jak ostrożnie budował wiarygodność wizji. Opis obrazu mówi o historycznej dokładności i uwadze dla autentycznych okoliczności, w których mogła rozegrać się ta scena. To tłumaczy, dlaczego tak starannie przygotowywał nawet postać leżącą w kącie kompozycji.
Po trzecie, ciało jest wprawdzie przy dolnej krawędzi, ale spełnia ważną funkcję. Pod stopą Mojżesza staje się podstawą, na której opiera się pewność siebie młodego bohatera. Merwart, według własnych słów w liście do Seweryna Böhma, chciał pokazać w Mojżeszu piękne objawienie boskiej misji: karanie ciemiężcy i pomstę za pokrzywdzonych. Spokój twarzy zwycięzcy działa tylko dlatego, że u jego stóp leży ciało, które nie wygląda na teatralne, lecz ciężkie.
Dla historyka sztuki ten arkusz jest dokumentem warsztatu. Dedykacja na dole („hommage et souvenir”) i data „Paris 1883” pokazują, że artysta podarował go komuś jako pamiątkę prawdopodobnie w momencie sukcesu Salonu. Dzięki temu mamy dowód związku z obrazem, który od 1886 roku jest w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie (Sukiennice). Zachowała się też jego reprodukcja drzeworytnicza z podpisem „Mojżesz nad zwłokami Egipcjanina”, wzmianką o nagrodzie na konkursie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskim. Obraz był więc wtedy szeroko znany.
Estymacja 150-250 euro wydaje się skromna wobec tej dokumentacji. Zwykle o cenie takich arkuszy decyduje bowiem nie efektowność, lecz możliwość jednoznacznego powiązania z ważną pracą, a tu to powiązanie jest poparte własnoręczną adnotacją artysty. Dla kolekcjonera to ważniejsze niż wielkość kartki. Studium nie pokazuje bohatera, lecz jego ofiarę, i właśnie dlatego jest interesujące. Egipcjanin w nim nie jest jeszcze złoczyńcą ani trupem z płótna, tylko ciałem, które trzeba poprawnie położyć. Dopiero na płótnie dostanie światło, biżuterię i krew, a razem z nimi znaczenie moralne.

During his studies at École des Beaux-Arts in Paris, Paweł Merwart painted one of the most important works in his oeuvre, exhibited at the 1883 Salon in Paris, depicting young Moses over the body of an Egyptian killed by him. The composition illustrates a scene described in the Old Testament, in the Book of Exodus, and expanded in Talmudic legends recalling the events when the Hebrew Nathan said to Moses: “My lord, this Egyptian came to my house in the night, bound me, and dishonoured my wife Salonica in my presence. Having heard this, young Moses killed the Egyptian.” The scene, representing the genre valued most in the academic hierarchy of subjects, was rendered by the artist with historical accuracy and with attention to authentic circumstances in which it could have been set. At the same time, the painter focused on the psychological side of the representation, in particular, of the figure of Moses. He is calm and appears aware of the fact that he has fulfilled God’s order. Moreover, a prophetic voice whispers to him that he will liberate his people from Egyptian bondage, grant them laws and see the countenance of God. Paweł Merwart himself pointed to this in a letter to Seweryn Böhm: “my idea was to express in the figure of young Moses a beautiful revelation of his divine mission – avenging the aggrieved, punishing the oppressor. […] nobody has understood this great biblical figure so clearly before.” Urszula Kozakowska-Zaucha
Exposition: The Gallery of 19th Century Polish Art in Sukiennice, Kraków. Purchased in 1886


Lot 3016. Zofia Stryjenska (Krakau 1891–1976 Genf). Tanzendes Paar. Gouache auf Papier. Unten links signiert. Unten rechts mit Prägestempel: Satine Papier d’Arches. Blattgrösse 55,3×74,8 cm. Gerahmt. – Blatt leicht gebräunt, minimst fleckig und mit wenig oberflächlichen Abrieb. Ränder und Ecken leicht bestossen. Mit winzigen Einstichlöchern an den Rändern. Recto am oberen Rand partiell an Rückkarton montiert. Provenienz: – Direkt bei der Künstlerin erworben, 1942. – Schweizer Privatbesitz. Estimate: CHF 15’000 – 25’000 (EUR 17’050 – 28’410). Schuler Auktionen. 11/27/26

Gdy pojawiają się repliki pracy Zofii Styjeńskiej to zawsze nachodzą mnie wątpliwości czy na pewno są prawdziwe. Praca w szwajcarskim domu Schuler Auktionen ma proweniencję nie ulegającą wątpliwości bo podano, że została zakupiona od samej artystki. Natomiast praca sprzedana w Polswissart w 2020 roku, pokazana poniżej, w zasadzie nie ma proweniencji bo trudno nazwiać proweniencją zakup domu aukcyjnego od prywatnego kolekcjonera w 2003 roku. Obie prace mają różną kolorystykę i inny sposób malowania być może z powodu, że jedna to gwasz na papierze a druga to olej na płótnie. Widzę też inną dynamikę tańca, znacznie rozwinięcie kompozycji w oleju porównując do gwaszu. Dlaczego jednak Polswisart nie pokazał odwrocia tego płótna z którego prawdopodobnie wiele, dobrego lub złego, możnaby się dowiedzieć? Dobry obraz znanego artysty/artystki musi mieć proweniencję bo jak nie ma to rodzą się wątpliwości.
Wątek porównania obu prac można bardzo szeroko tutaj rozwinąć lecz trudno jest wysnuć konkluzję o 100% autentyczności na podstawie tylko fotografii. Dlatego warto zawsze pytać domy aukcyjne i nie dać się zbyć półsłówkami. Obraz w Polswisart wylictowano w 2020 roku za ponad 200,000 złotych lecz jest to jedynie wynik rynkowy a nie ekspertyza. Prawdopodobnie obraz ten jest rozwinięciem pomysłu z gwaszu. Jednak fotografia nie rozstrzygnie kwestii pochodzenia i nie zastąpi ekspertyzy. A ekspertyzy obraz z Polswissart nie posiadał w odróżnieniu od kilku ekspertyz pracy tzw. „Rubensa” wystawionego w tym domu aukcyjnym kilka lat temu (dział: „Red Flag”).
W podsumowaniu, mam zaufanie do gwaszu z obecnej aukcji w Schuler Auktionshaus natomiast do oleju sprzedanego w Polswissart trzeba mnie przekonać rzetelną ekspertyzą muzealnika.

Lot 17. Zofia Stryjeńska (1891-1976). Tańce polskie, olej, płótno / 73 x 90 cm, sygn. p.d.: Z. STRYJEŃSKA. Proweniencje: Proweniencja: Warszawa, kolekcja prywatna. Zakup Dom Aukcyjny Polswiss Art, 2003. https://www.polswissart.pl/aukcja/231-aukcja-dziel-sztuki/11116-tance-polskie/.

Lot 159. HALICKA Alice, 1895–1975, Couple by the Sea, oil on canvas (a few traces of cracking, soiled paint layer), signed upper left, trace of a partially missing label on the back of the stretcher, 38×55 cm. Estimate €2,000 – 3,000. Rossini. 11/28/26

Obraz można prawdopodobnie umieścić w drugiej połowie lat dwudziestych lub nieco później, w okresie, gdy Alicja Halicka odeszła już od mało udanych kubistycznych eksperymentów młodości i rozwijała własny, bardziej swobodny język malarski. Jej twórczość zwróciła się ku uproszczonej figuracji i nastrojowym scenom rodzajowym.
W prezentowanym obrazie interesujące jest niemal całkowite zespolenie postaci z otoczeniem. Sylwetki osób zostały potraktowane szerokimi, miękko prowadzonymi plamami barwnymi, a ich kontury miejscami zacierają się w pejzażu. Zbudowana jest atmosfera spokoju, ale również pewnej nierealności. Łódź na horyzoncie stanowi niewielki, lecz ważny akcent przestrzenny. Rynek pokaże jak ta sina kolorystyka zostanie odebrana przez kupujących.

Lot. Moïse Kisling 1891 – 1953. Autoportrait avec Renée et le chien Kouski, signed Kisling and dated 1917 (lower left); signed M.KISLING, inscribed PARIS and dated NOVEMBRE 1917 (on the reverse), oil on canvas, 117,6 x 89,5 cm; 46¼ x 35¼ in. Executed in 1917. This work will be included in the forthcoming Volume IV et Additifs aux Tomes I, II et III of the Moïse Kisling catalogue raisonné currently being prepared by Marc Ottavi. Provenance: Paul de Bousquet, Paris, Jean Kisling, Paris (as of 1971 at least), Elkaim, L’Isle Adam, 26 January 1997, lot 11, Private collection, Belgium (acquired at the above sale), Thence by descent to the present owners. Literature: Jean Kisling and Henri Troyat, Kisling 1891-1953, vol. I, Turin, p. 107, illustrated in colour (titled Autoportrait avec Renée et le chien Kouski). Jeanine Warnod, Les artistes de Montparnasse, La Ruche, Paris, 1988, p. 88, illustrated. Estimate €200,000 – 300,000. Sotheby’s. 12/03/26
Na rynek trafiło kilka interesujących prac Mojżesza Kislinga, więc pod choinkę jest z czego wybierać.
Najciekawszy jest wczesny Autoportret z Renée i psem Kouskim z 1917 roku, oferowany przez Sotheby’s z estymacją 200-300 tys. euro. Obraz jest duży i ma bardzo dobrą proweniencję, był reprodukowany wielokrotnie i wystawiany. Do pewnego stopnia jest to cymes jak na Kislinga szukającego własnego języka, z chłodną zielenią tła, jaskrawą czerwienią swetra i czarną plamą psa zamykającego kompozycję. Dojrzałe, wygładzone portrety z lat trzydziestych są może bardziej efektowne, ale ten jest ciekawszy.
Równie dobre są Włoszki z 1932 roku. Dwie głowy ułożone blisko siebie, z półprzymkniętymi oczami, dają typowy dla Kislinga nastrój senności i lekkiej tajemnicy. Do tej samej aukcji trafił może niepotrzebnie Portret młodej kobiety z 1930 roku z rudowłosą modelką na szmaragdowym tle.
Dla kogoś, kto szuka mniejszej formy, godny uwagi jest Jeune fille au corsage rose z 1947 roku z Kollera. Portret ma przepiękny rysunek młodej dziewczęcej twarzy z bluzką w czerwone kropki, a tło wyjątkowo odchodzi od gładkości na rzecz zielono-rudej, wibrującej faktury.
Z martwych natur wyróżnia się Bouquet de fleurs namalowany w Nowym Jorku w 1943 roku. Gęsty, plastyczny impast daje efekt niemal reliefu, a kwiaty są wypracowane pędzlem bardzo starannie. Nature morte avec mimosas z 1944 roku to z kolei temat, który Kisling powtarzał wielokrotnie, więc jest bardziej przykładem niż odkryciem.

Lot 288. Moïse Kisling 1891 – 1953. Italiennes, signed Kisling (lower left), oil on canvas, 54 by 54.6 cm. Executed in 1932. To be included in the Volume IV et Additifs aux Tomes I, II, et III of the Catalogue Raisonné de l’Oeuvre de Moïse Kisling currently being prepared by Jean Kisling and Marc Ottavi. Provenance: Galerie Georges Bernheim, Paris, Robert Pollack, Paris, Galerie Charpentier, Paris, 12 March 1956, lot 55, R. Adam, Paris, Habsburg, Geneva, 26 June 1988, lot 73. Acquired in 1989 by the present owner. Literature: Jean Kisling, Kisling: 1891-1953, vol. II, Turin, 1982, no. 126, p. 133, illustrated. Estimate $80,000 – 120,000. Sotheby’s. 11/19/26

Lot 2331. MOÏSE KISLING (Krakow 1891–1953 Sanary-sur-Mer). Jeune fille au corsage rose. 1947. Oil on canvas.Signed, inscribed and dated upper right: Moïse Kisling / Paris / 1947. 41 × 27 cm. Certificate: Marc Ottavi, Paris, 7 November 2023. Provenance: – Private collection, France. – Private collection, Spain. Estimate CHF 35 000 / 45 000 | (€ 36 080 / 46 390). Koller. 12/04/26

Lot 287. Moïse Kisling 1891 – 1953. Portrait de jeune femme, signed Kisling (lower left), oil on canvas, 72.2 by 54.6 cm. Executed in 1930. To be included in the Volume IV et Additifs aux Tomes I, II, et III of the Catalogue Raisonné de l’Oeuvre de Moïse Kisling currently being prepared by Jean Kisling and Marc Ottavi. Provenance: The Adams Gallery, London, Private Collection, Israel, Sotheby’s, New York, 29 June 2020, lot 109, Acquired at the above sale by the present owner. Estimate $70,000 – 90,000. Sotheby’s. 11/19/26

Lot 397. MOÏSE KISLING (1891-1953). Bouquet de fleurs, signed ‘Kisling’ (lower left) and dated and inscribed ‘New York 1943’ (lower right), oil on canvas, 18 ¼ x 22 in. (46.4 x 55.9 cm.). Painted in New York in 1943. Provenance: Anon. sale, Sotheby’s, Tel Aviv, 27 September 1994, lot 13. Private collection, Switzerland (by 2006). Anon. sale, Matsart, Jerusalem, 19 June 2012, lot 26. Acquired at the above sale by the late owner. This work will be included in the forthcoming Volume IV et Additifs aux Tomes I, II et III of the Moïse Kisling catalogue raisonné currently being prepared by Marc Ottavi. Estimate $100,000 – 150,000. Christie’s. 11/18/26

Lot 392. MOÏSE KISLING (1891-1953). Nature morte avec mimosas, signed ‘Kisling’ (upper right), oil on canvas, 23 x 16 in. (58.4 x 40.6 cm.). Painted in 1944. Provenance: Walter and Doris Goldstein, New York; sale, Sotheby’s, New York, 3 May 2012, lot 222. Acquired at the above sale by the late owner. This work will be included in the forthcoming Volume IV et Additifs aux Tomes I, II et III of the Moïse Kisling catalogue raisonné currently being prepared by Marc Ottavi. Estimate $80,000 – 120,000. Christie’s. 11/18/26

Lot 704. Ludwig Gedlek, Krakau 1847 – 1893 Wien. Pferdefuhrwerk auf einer Landstraße. Öl auf Holz; gerahmt, 37 x 57,5 cm. Signiert und bezeichnet links unten: Ludw. Gedlek. Wien. Privatbesitz, Wien. Estimate €5,000 -10,000. imKinsky. 11/10/26. Sold €5,000
Trzy przedstawione obrazy dobrze pokazują zarówno specjalizację tematyczną Ludwika Gedłka, jak i ograniczenia jego malarstwa. Artysta konsekwentnie powraca do koni, zaprzęgów, jeźdźców i wiejskich dróg, motywów, które zapewniły mu rozpoznawalność, ale z czasem stały się również źródłem pewnej powtarzalności. W scenie z konnym patrolem uwagę przyciąga przede wszystkim układ grupy jeźdźców i rozległy pejzaż, w dwóch pozostałych pracach zaś centralne miejsce zajmują wozy, konie oraz codzienny ruch wiejskiej drogi i osady.
Kompozycje Gędłka często sprawiają wrażenie budowanych według podobnego, dość bezpiecznego schematu. Postacie bywają potraktowane skrótowo, pejzaż pełni przede wszystkim funkcję scenografii, a malarska narracja opiera się bardziej na rozpoznawalnym temacie niż na szczególnej inwencji formalnej. Warsztat, który rzadko wychodzi poza poprawność i konwencję.
Popularność Gedleka na polskim rynku może zaskakiwać. Wydaje się, że istotną rolę odgrywa tu atrakcyjność tematyki: konie, polska wieś, kawaleria i sceny rodzajowe łatwo wpisują się w oczekiwania płytkich kolekcjonerów poszukujących malarstwa o czytelnej, swojskiej ikonografii. Przykładem jest Pferdefuhrwerk auf einer Landstraße, sprzedany w imKinsky za 5 tys. euro przy estymacji 5–10 tys. euro. Cena ta potwierdza istnienie popytu, nie musi jednak stanowić miary wyjątkowej wartości artystycznej obrazu. Gędłek pozostaje malarzem określonego nurtu malarstwa rodzajowego a jego pozycja rynkowa jest znacznie wyższa niż poziom malarskiej oryginalności i warsztatu.

Lot 800. Ludwig Gedlek, Scout and group of riders in a wide landscape, oil on canvas, Vienna, (1847 Kraków – 1904 Vienna), oil on canvas, signed ‘L. Gedlek’ lower right and inscribed with the place ‘Wien’, lettered ‘L. GEDLEK’ on a brass plaque on the frame. In a vast, spring-bare plain, a scout lies prone in the grass in the right foreground, watching a group of horsemen pass by in the middle ground through the bushes. In the left foreground, his own armed cavalry troop waits behind a dense cluster of trees, their horses restless. To the right, the view opens up over flat pastureland that gives way to wooded areas in the distance, beyond a river. Age-appropriate good condition, varnish yellowed, slightly soiled. Image 42 x 68 cm (HxW), framed in a gilt-coloured ornamental frame with a rocaille cartouche, frame slightly bumped, frame width 7 cm. Starting €800. Kunst- und Auktionshaus Quedlinburg. 11/14/26.

Lot 1503. Gedlek, Ludwig 1847 Krakau – 1904 Wien. Belebte Dorfstraße. Signiert. Öl/Lwd./Holz, 40 x 63 cm. Starting €800. Dusseldeorfer Auktionshaus. 11/28/26

Lot 8. OTOLIA KRASZEWSKA , Polen, (1859-1945). Porträtt av sjuksköterska, signerad, olja på duk, bildmått 53,5 x 33 cm. Kanonauktioner. 11/14/26

Ten portret ukazuje mniej znane, a przez to szczególnie interesujące oblicze twórczości Otolii Kraszewskiej. Zamiast eleganckiej kobiety w buduarowym wnętrzu, artystka przedstawia pielęgniarkę w skromnym, zawodowym stroju, z dłońmi spokojnie złożonymi przed sobą. Nie ma tu salonowej dekoracyjności ani kokieterii – uwagę skupia sama postać, jej powściągliwość i bezpośrednie spojrzenie. Stonowana kolorystyka oraz oszczędnie potraktowane tło wzmacniają wrażenie skupienia i powagi. Obraz dowodzi, że Kraszewska potrafiła wyjść poza ulubiony repertuar kobiecych portretów i podjąć temat o zupełnie innym charakterze. Jest to odmienne, bardziej rzeczowe oblicze malarstwa artystki.