One thought on “Wacław Dyzmański (1874 – 1944). Blast from the Past”

1. Upamiętniając postać Wacława Dyzmańskiego,herbu Służewiec, chciałbym przywołać Jego autoportret ocalały z pożogi wojennej z 1913 r. przechowywany z pietyzmem w Muzeum (dawnym historycznym ) M.St. Warszawy.

   https://kolekcje.muzeumwarszawy.pl/pl/obiekty/442/

   Po drugie-wysmakowany kolorystycznie secesyjny portret zamyślonej Damy z 1907 r.

   https://galeriazak.pl/pl/p/Waclaw-Dyzmanski-%E2%80%9EPortret-kobiety%2C-1907-r./4352

   “Wacław Dyzmański (…) w swej twórczości portretowej, fascynującej krytyków tajemniczą i melancholijną atmosferą, zawsze starał się łączyć pierwiastek symboliczny z secesyjną formą. Artysta ten, wzorem wielu innych twórców, po studiach w Klasie Rysunkowej u W. Gersona, podjął naukę w krakowskiej SSP u F. Unierzyskiego i L. Wyczółkowskiego, trwającą z przerwami od 1899 do 1902 roku. Przed 1900 rokiem przebywał kolejno w Rzymie, Mediolanie i Florencji.W Paryżu w 1896 r. uczył się również w słynnej kuźni malarskiej Academie Julian

   Click to access 16003566.pdf

   Na początku 1900 r. przebywał w Monachium gdzie podjął naukę w Szkole Malarstwa i Rysunku Stanisława Grocholskiego (przedstawiciela „szkoły monachijskiej“).”Jak wynika z artykułu poświęconego Dyzmańskiemu z okazji jego indywidualnej wystawy w TZSP w Warszawie, artysta pracował także w Paryżu, długie lata przebywał we Florencji i Rzymie.W. Dyzmański pracował jako konserwator w Muzeum Wielkopolskim w Poznaniu, przypisuje mu się konserwację prawie 40 obrazów z kórnickiej Galerii Obrazów, zaprojektował także polichromię kościoła NMP w Pabianicach.Zdaniem komentatora wystawy Dyzmańskiego w TZSP w 1917 roku, sztuka tego artysty łączy różnorakie wpływy, uległa bowiem oddziaływaniu wielu artystycznych środowisk „Z racji tej zapewne i na dorobku jego artystycznym odzwierciedla się wpływ atmosfery artystycznej w jakiej przebywał.” Krytyk dostrzega w autoportrecie artysty „echa Böcklinizmu”, czy wpływy Moreau w studium Salome. Najbardziej niezwykłe wydają się być portrety kobiet, „Poprzez spojrzenie czarnych oczu niewieścich, poprzez linię ust i układ rąk spowiada melancholii swoją smętną, idealistyczną tęsknotę. Nawet przez karnację ciał (…) mówi duchowość, mówi właśnie to smętne zapatrzenie, któremu Dyzmański oddał się całkowicie.” Portrety obdarzył artysta „ niepokojem, (…) tęsknotą, swoim idealizmem”, i w tym najbliższe są stylistyce symbolizmu końca wieku. Zgoła inny styl prezentują prace z wystawy warszawskiej z 1922 roku, na której Dyzmański zaprezentował „typy” Z Górnego Śląska. Zdaniem Władysława Wankie są one pozbawione idealizmu, dominuje w nich „sucha (…) twarda przyroda”, gdzie „dymy z hut i kopalni, mgła słonią niebo zaciemniając lub refleksując ziemię” .

   Wybór portretów “typy” śląskie:

   https://9.allegroimg.com/s1024/0c003f/e4a76fe7425a86b8ad790d8fbc49

   Biogram:

   Click to access Praca_magisterska_pani_Magdaleny_Mnich.pdf

   Reply